W niedzielę wybieramy prezydenta. Oby nie bolała nas potem głowa / fot. Andrzej Hulimka, East News

Wiecie już, na kogo oddacie w niedzielę swój głos? Ja też już wybrałem. Nie interesuje mnie to, co kandydat mi obiecał. Siłę sprawczą zwycięzca i tak ma niewielką. Dlatego oczekuję od niego tylko jednego – będzie się starał być prezydentem każdego Polaka. A przynajmniej takie wrażenie będzie sprawiał.

Wsłuchując się w wystąpienia każdego z szanownych kandydatów, trudno oprzeć się wrażeniu, że tylko wtedy będziemy zdrowi, piękni i bogaci, kiedy postawimy krzyżyk przy jego nazwisku.

Niezwykłe, ale to jedyne oszustwo, za które nie grozi spotkanie z prokuratorem.

Uchwałę w tej sprawie ogłosił nawet 20 września 1996 roku Sąd Najwyższy:

"(…)Obietnice wyborcze nie powodują skutków cywilnoprawnych. Nie są one bowiem zdarzeniami prawnymi w rozumieniu źródeł zobowiązania cywilnego. Bliżej uściślając zakres rozważań, należy stwierdzić, że głoszenie przez kandydata obietnic nie oznacza, że doszła do skutku czynność prawna (…)".

W ten sposób sąd pogrzebał marzenia obywatela Józefa z Kęt, który domagał się od Lecha Wałęsy obiecanych w kampanii 100 mln złotych.

Nie wiem, czy pan Józef pogodził się z tym rozstrzygnięciem, ale dla większości Polaków jasne jest, że raz na pięć lat, są uwodzeni przez polityków słowem i gestem. Aktorzy pogadają w uniesieniu i obiecają nam złote góry. A potem? Rozłożą ręce – siła wyższa, nie dało się.

Rozumiem i z niechęcią, ale jakoś im wybaczam.

Tylko w jednym przypadku nie mogą tego zrobić – wtedy, gdy zapomną, że nie przewodzą jakiejś wąskiej grupie, a narodowi.

***

Nie oczekuję, że zwycięzca zapomni, skąd przybywa i z jakiego środowiska się wywodzi.

Oczekuję, że następnego dnia po wyborze uświadomi sobie, że od teraz prowadzi ludzi, którzy niekoniecznie na niego głosowali i którzy mają poglądy inne niż jego.

Wiejas: "Nie oczekuję, że zwycięzca zapomni, skąd przybywa i z jakiego środowiska się wywodzi. Oczekuję, że następnego dnia po wyborze uświadomi sobie, że od teraz prowadzi ludzi, którzy niekoniecznie na niego głosowali i którzy mają poglądy inne niż jego"

Wiejas: "Nie oczekuję, że zwycięzca zapomni, skąd przybywa i z jakiego środowiska się wywodzi. Oczekuję, że następnego dnia po wyborze uświadomi sobie, że od teraz prowadzi ludzi, którzy niekoniecznie na niego głosowali i którzy mają poglądy inne niż jego"

Autor: wp.pl

Źródło: Materiały prasowe

Marzę, że uświadomi sobie, że Polaków może różnić religia oraz światopogląd. Marzę, że będzie o tym pamiętał.

W tym miejscu wymienię drugie i ostatnie w tym tekście nazwisko: Aleksander Kwaśniewski. To on - w PRL-u aparatczyk partyjny zasiadający przy Okrągłym Stole po stronie rządowej – co pokazują pojawiające się co jakiś czas sondaże, jest uznawany przez Polaków za najlepszego prezydenta wolnej Polski.

Niewiarygodne, że człowiek z taką przeszłością, zdeklarowany ateista, stał na czele w większości katolickiego narodu, a katolicki w większości naród go popierał (reelekcja i zwycięstwo w pierwszej turze w 2000 roku).

Jako poseł był przeciwnikiem ratyfikacji konkordatu pomiędzy Polską a Watykanem. Jako prezydent RP rozumiał, jak ważne jest to dla Kościoła i wierzących.

Możliwe, że fenomen tamtej prezydentury wziął się stąd, że Aleksandrowi Kwaśniewskiemu, jako postkomuniście wolno było mniej. On musiał liczyć się ze zdaniem prawicy, nie zapominając o swoich lewicowych korzeniach.

Stąd jak ognia unikał kłótni i konfrontacji z przeciwnikami politycznymi. Spór na oczach Polaków nie był jego żywiołem. Nie wynosił się ze swoją inteligencją, której odmówić mu nie można.

W swoim działaniu był do bólu przewidywalny. Nawet jeśli z góry było wiadomo, jak postąpi z jakąś kontrowersyjną ustawą, to robił wszystko, aby sprawić wrażenie, że z troską pochyla się nad problemem. Stąd powoływanie ponadpartyjnych zespołów i niekończące się dyskusje.

W ten sposób, gdy już ogłaszał swoją decyzję, nie można było powiedzieć, że postąpił bez zastanowienia, że nie wysłuchał różnych stanowisk i nie zważył racji innych.

Tak, zachowanie Kwaśniewskiego trąciło konformizmem. Ważniejszy jednak był spokój i powaga płynąca z Pałacu Prezydenckiego.

Czy Kwaśniewski był prezydentem z mojej bajki? Nie był.

Czy był prezydentem z moich marzeń? Na pewno nie, ale dawał poczucie, że przynajmniej się o to stara.

Czy mogłem powiedzieć, że nie jest moim prezydentem? Nie mogłem.

Nie chodzi mi przy tym o człowieka, a raczej o styl, w którym sprawował urząd.

***

Każde wybory to teatr, gra złudzeń i pozorów. W demokracji nie wymyślono dotychczas nic lepszego.

W niedzielę każdy zagłosuje na prezydenta ze swoich marzeń. Będą to różni kandydaci. Oby wtedy, gdy opadnie kampanijny kurz, zwycięzca pamiętał, że nie jest wodzem jakiegoś klanu dla wybranych, a prezydentem Polski i wszystkich jej obywateli. Przynajmniej dla mnie będzie to najważniejsze.

I niech będzie wierny Przysiędze Prezydenta Rzeczypospolitej:

"Obejmując z woli Narodu urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji, będę strzegł niezłomnie godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem".

Tylko tyle, a może, aż tyle.