dziecko

– Jednymi z niewielu pamiątek, jakie posiadam po ojcu, są jego ornat i stuła. Udało się zrobić tak, że ksiądz, który udzielał nam ślubu, był w jego ornacie – mówi Karolina, córka księdza Tymoteusza, jej ukochanego ojca.

Gdyby matka porzuciła ją na przystanku albo zostawiła w oknie życia, mała Nadija pewnie już miałaby nową rodzinę. Ale miała podwójnego pecha. Trafiła w prawny klincz. Nikt nie może jej adoptować, a czas ucieka.

Miały wyjechać na wakacje od wojny. Część może nigdy nie wrócić do domu. Zamiast na odpoczynek, setki ukraińskich dzieci trafiły do obozów reedukacji politycznej w Rosji. To część procederu, za który Międzynarodowy Trybunał Karny wystawił nakaz aresztowania Władimira Putina.

Na plakacie widać dwie dziewczynki, polską flagę z bobasem obok, a poniżej postacie par z dziećmi. Para z lat 50. ma piątkę dzieci, para z lat 80. trójkę, a współczesna para już tylko półtora dziecka. I pytanie: "Gdzie są te dzieci?". No to sprawdziliśmy.

W zaciszu własnych mieszkań, działając na odległość, szeregi psychologów i pedagogów próbują nie dopuścić do najgorszego. Otaczając zdalną opieką dzieci, dla których w czasie pandemii największym niebezpieczeństwem nie jest koronawirus, ale ich własny dom.

Matka: – Pewnie wiesz. Napisałam list. "Czy u was w szpitalu to standard, że zmarłe dzieci trzyma się w lodówkach na korytarzu?". Pan profesor odpisał, że to sytuacja wyjątkowa i na naszą wyraźną prośbę. A gdzie i kiedy powiedziałam: "Ja, Anna Kowalska, wyrażam zgodę na przetrzymywanie ciała mojego syna w lodówce spożywczej"?!

Każdego dnia w Polsce idące wzdłuż dróg i przechodzące przez jezdnie dzieci wystawiane są na gigantyczne ryzyko, z którego nie zawsze zdają sobie sprawę. Kierowcy nie zawsze mogą zapobiec tragedii. W poprawę bezpieczeństwa najmłodszych muszą angażować się także ich rodzice oraz akcje społeczne takie jak "Dobrze Cię widzieć".

Dobrze pamiętam, gdy do klasy przychodziła nowa osoba. Dla dzieci to zawsze wydarzenie. Jak ma na imię? Co lubi? Skąd jest? Gdzie chodziła do szkoły wcześniej? Czemu tu przyszła? Pytania mnożą się w nieskończoność. I co może czuć w takiej sytuacji kilkuletnie dziecko, które wolałoby czasem stać się niewidzialne? Witamy w nowej klasie.

I drze się ten bachor nieznośny szóstą godzinę. A my zamknięci w niewielkiej samolotowej puszce. Nie ma dokąd uciec. A on wciąż marudzi i spać nie daje. Człowiek wraca z upragnionej podróży, chciałby odpocząć, a tu nieznana matka nie radzi sobie z nieznanym dzieckiem. Tak myślałem i ja, i moja żona. Jakże się ta perspektywa zmienia, gdy masz własnego krzykacza. Ale wyjazdów z dzieckiem nie trzeba się bać. Podróże z maluchem są pełne przygód. Zazwyczaj pozytywnych.