kolarstwo

Stadion jest pełny. Tłum wypatruje idola. Bohatera. Geniusza. Geniusz nie umie dryblować i strzelać goli, ma za to nieludzką siłę w nogach. Bohater porywa naród jak później Boniek, Deyna, Małysz czy Lewandowski. Idol umie genialnie jeździć na rowerze. 100 tysięcy ludzi na stadionie skanduje jego nazwisko. "Szurkowski!".

Ciało kolarza to perfekcyjnie zsynchronizowana maszyna, można by rzec – lokomotywa. Choć zawodnik waży zdecydowanie mniej, niż żelazny pojazd, ale siły ma tyle samo. Jak to możliwe? Jak ciało wyczynowca adaptuje się do katorżniczego wysiłku?

Telefon zadzwonił, gdy pani Iwona wsiadała do samochodu. "Ryszard miał wypadek i jest w szpitalu. To pewnie jakieś złamanie, więc się nie martw". – Intuicja podpowiedziała mi, że na pewno to coś poważnego. I miała rację.

Trzy tygodnie. Kilka tysięcy kilometrów. Wspinaczki na górskie szczyty i szalone zjazdy na złamanie karku. Wszystko to przygotowane dla blisko dwustu śmiałków, z których każdy musi wypruć żyły i z poświęceniem odegrać swoją rolę.

Jest taki czas, kiedy Francja staje w miejscu. Codzienność zamiera i przez trzy tygodnie życie kraju organizują kolarze. Jedzie Tour de France. Wydarzenie większe niż sport.