niepełnosprawność

Od 12 lat umiem jedynie ruszać głową i mrugać. Długo chciałem umrzeć, żeby rodzina się ze mną nie męczyła. Ale przecież mogę się jeszcze komuś przydać.

Mózg Oli non stop nadaje komunikat: "Umieram z głodu!". W domu Ignacego wszyscy muszą jeść w tym samym czasie to samo, co on. Aleksander potrafi o szóstej rano jeść szóstego banana. Są chorzy. A lekarstwa nie ma. Została wzajemna pomoc.

Nie na sali medycznej, nie podczas wielomiesięcznych rehabilitacji. W Polsce medyczne cuda najczęściej zdarzają się na papierze. Gdy przed komisją staje osoba z niepełnosprawnością, może usłyszeć, że "zmyśla", "przesadza", "studia nie są potrzebne" lub po prostu, że "sama sobie da radę".

Ludzie różnie traktują publiczne i znane osoby. Mnie raczej lubią, bo grałam w przeszłości sympatyczne postacie. Ale potrafią też krzyczeć na ulicy: "Boże! To pani? Jaka się pani gruba i wstrętna zrobiła!". Są zdziwieni, że jeszcze wczoraj oglądali film, w którym byłam piękna i młoda, a w jedną noc postarzałam się o kilkadziesiąt lat. Albo pytają: "To pani jeszcze żyje? Przecież pani już podobno dawno umarła". Tłumaczę życzliwie, że mam 65 lat, że czas dla mnie nie stanął i idę dalej spokojnie. Muszę mieć do tego dystans - z Ewą Koszowską rozmawia Anna Dymna.