syria

Gdy przestaje obowiązywać prawo i kontrola społeczna, zaczyna się mordowanie, grabienie i gwałty - mówi w rozmowie z Wirtualną Polską nominowana do Oscara Hanna Polak. Dokumentalistka dotarła do Jezydek, z których dżihadyści zrobili niewolnice seksualne. Nawet zwierzęta traktowali lepiej od porwanych kobiet.

Trzeba zadbać, żeby łóżko było suche chociaż w ciągu dnia. Niektórzy robią podwieszane półki na materace pod sufitem, żeby nie zawilgotniały od ziemi i powietrza wpadającego przez szczeliny. Albo nie zaczęły pływać.

Podnoszę wzrok znad ziemi powyżej pustaka numer pięć i widzę mozaikę płacht ledwo trzymających się na drewnianych żerdziach. To namiot 41-letniej Nahnad, jeden z wielu na górskim pograniczu Syrii i Libanu. Nie przypomina domu, bo przypominać nie może. Musi być tymczasowy.

Obóz Al-Hol leży w Syrii, przy granicy z Irakiem. Powstał prawie trzydzieści lat temu, na okoliczność innych konfliktów. W latach 90. znajdowali tam schronienie uchodźcy z Iraku podczas wojny w Zatoce Perskiej. Dziś ma nowych mieszkańców. Na Bliskim Wschodzie takie obozy są wielokrotnego użytku.

Samobójstwo kobiety w obliczu gwałtu uznawane jest za akt heroizmu, zaś kobiety, które postępują w ten sposób, stają się męczennicami. Męczennice zostają bohaterkami produkcji filmowych i materiałów do mediów społecznościowych. A filmem z zastraszoną Syryjką można przekonać świat do każdego kłamstwa. Kobieta jest najlepszą dźwignią propagandy.

Franciszkanin i proboszcz w Aleppo Ibrahim Alsabagh nie stara się zrozumieć strategii poszczególnych rządów ani badać geopolitycznych przyczyn syryjskiego konfliktu. Oopowiada natomiast, jak ludzie w dalszym ciągu przeżywają w Aleppo tragedię wojny, jak karmią się nadzieją przyszłości, w czasach gdy pielęgnowanie nadziei wydaje się bluźnierstwem.

Miejsce nadziei na powrót do domów albo przynajmniej do ruin, które będzie można odbudować, zastępuje rezygnacja i brak nadziei na przyszłość. Syryjczycy uciekali do Libanu myśląc, że wojna domowa szybko się skończy. Teraz coraz bardziej przypominają Palestyńczyków, z którymi niekiedy dzielą nawet obozy dla uchodźców. Nietrudno przewidzieć, że to nie może skończyć się dobrze.

Wyruszył w nocy, wynajętą taksówką. Kiedy wjechał do miasta, zobaczył ruiny i rosyjskie napisy "Min niet". Pomyślał wtedy, że tak musiała wyglądać Warszawa po powstaniu. Był świadomy tego, co może się wydarzyć, jeśli nieodpowiednie osoby zobaczą go w sutannie. W tym mieście porwano już wielu duchownych. Przyjechał, żeby okazać zwykłą ludzką solidarność, bo dla najbiedniejszych jego obecność mogła być ostatnią nadzieją.